این پست مازیار من را یاد خودم و دو رو بریهام میندازه. یاد روزهای مزخرف مدرسه با یک مشت بچه مذهبی میندازه،یاد مقیسه شدنم با بقیه میندازه.

 از اینکه به اندازه مازیار یا هم دهه هیهای اون کتاب نخوندم یا آهنگای دهه ۶۰ و ۷۰ گوش ندادم احساس خیلی خوبی ندارم. من هر وقت دست به قلم میشم به خصوص این کمبود هویت و ایده نداشتن بیشتر قلمبه میشه. اما دیگه دوست ندارم خودمو به خاطر این چیزا سرزنش کنم. اینجا هم نمیخوام یک طومار روانشناسانه بنویسم بگم تقصیر کی بود. همین که پست مازیار را ۲۰ بار خوندم و حسرت خوردم برام کافیه.